κουμάντο

ουσιαστικό

1. Η εξουσία ή ικανότητα να καθορίζεις, να ελέγχεις και να λαμβάνεις αποφάσεις για τη λειτουργία, τη συμπεριφορά ή την κατεύθυνση ενός χώρου, μιας ομάδας ή μιας κατάστασης.

Συνώνυμα

έλεγχος εξουσία τιμόνι διοίκηση διεύθυνση διαχείριση διακυβέρνηση επιρροή ηγεμονία ηγεσία αρχηγία αρχή κυριαρχία πρωτοκαθεδρία άρχων επιβολή χειρισμός καθοδήγηση διαταγή παντοκρατορία δεσποτεία δεσποτισμός

Αντώνυμα

αναρχία αταξία ανοργανωσιά υποταγή εξάρτηση αδυναμία ανομία αποδιοργάνωση ακυβερνησία χαλαρότητα ελευθερία παρακμή

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο καπετάνιος έκανε κουμάντο στην καταιγίδα.
  • Στο σπίτι μας η μητέρα πάντα έκανε κουμάντο.
  • Μην μου κάνεις κουμάντο — θα αποφασίσω μόνος μου.
  • Στην εταιρεία εκείνος κρατάει το κουμάντο των οικονομικών.
  • Στην ομάδα ο προπονητής κάνει κουμάντο, αλλά ακούει και τους παίκτες.