συγκατάθεση

ουσιαστικό

1. Δήλωση ή εκδήλωση της βούλησης ενός προσώπου, ελεύθερη και συνήθως ενημερωμένη, με την οποία επιτρέπει σε άλλο/άλλους να προβούν σε πράξη που το αφορά.

Συνώνυμα

συναίνεση έγκριση άδεια συμφωνία επικύρωση ομοφωνία παραδοχή συμβιβασμός ευλογία θέλημα ψήφος συγκατάβαση αποδοχή παραχώρηση επιδοκιμασία ΟΚ

Αντώνυμα

άρνηση απόρριψη αναγκασμός αντίλογος διαμαρτυρία ένσταση αντιλογία εξαναγκασμός καταναγκασμός διαφωνία αντίρρηση αντίθεση εναντίωση βέτο αποκήρυξη διένεξη επιφύλαξη κώλυμα παρατήρηση διαφορά διαταγή εντολή πίεση διαξιφισμός διαπληκτισμός μουρμούρα αποδοκιμασία αγανάκτηση αίτηση διεκδίκηση διχόνοια

Παραδείγματα χρήσης

  • Η συγκατάθεση των γονέων είναι απαραίτητη για το ταξίδι του παιδιού.
  • Χωρίς τη συγκατάθεση του ασθενούς, δεν μπορεί να γίνει η επέμβαση.
  • Οι δύο πλευρές υπέγραψαν τη συγκατάθεση για τη συνεργασία.
  • Η συγκατάθεση σε μια σχέση πρέπει να είναι σαφής και αμοιβαία.
  • Ζήτησε τη συγκατάθεση των συμμετεχόντων πριν από την καταγραφή των συνεντεύξεων.