ευδαιμονία

ουσιαστικό

1. Κατάσταση βαθιάς και διαρκούς ευημερίας και εσωτερικής πληρότητας, κατά την οποία ένα άτομο βιώνει προσωπική ολοκλήρωση, ψυχική γαλήνη και αίσθημα νοήματος στη ζωή.

Συνώνυμα

ευτυχία ευφορία χαρά ικανοποίηση πληρότητα ευημερία ευζωία αγαλλίαση ευφροσύνη ανάταση απόλαυση ηδονή ευεξία γαλήνη ευμάρεια ευχαρίστηση

Αντώνυμα

δυστυχία θλίψη κακοδαιμονία απελπισία απόγνωση κατάθλιψη αθλιότητα δυσφορία πόνος στενοχώρια μιζέρια βασανισμός μαρτύριο στεναχώρια ατυχία κακουχία

Παραδείγματα χρήσης

  • Η ευδαιμονία για τον φιλόσοφο σήμαινε την ολοκλήρωση του ανθρώπου.
  • Αναζητούσε την ευδαιμονία στις μικρές καθημερινές χαρές.
  • Η ηρεμία της φύσης του πρόσφερε μια ανεπαίσθητη ευδαιμονία.
  • Μίλησαν για την έννοια της ευδαιμονίας στο σεμινάριο ηθικής.
  • Μετά από χρόνια δουλειάς, ένιωσε μια γαλήνια ευδαιμονία.