παρρησία

ουσιαστικό

1. Η κατάσταση ή ιδιότητα του να εκφράζει κάποιος ανοικτά και χωρίς δισταγμό τις σκέψεις, τα συναισθήματα ή τις κρίσεις του, ακόμη και όταν αυτά προκαλούν αντίδραση ή αντίθεση.

Συνώνυμα

ευθύτητα ειλικρίνεια αμεσότητα ανοιχτότητα τόλμη θάρρος τολμηρότητα ευθεία ατρόμησία αυθορμησία ωμότητα θράσος θρασύτητα αυθάδεια

Αντώνυμα

συστολή ντροπαλότητα διακριτικότητα σιωπή δισταγμός επιφύλαξη επιφυλακτικότητα μυστικότητα αυτοσυγκράτηση σεμνότητα

Παραδείγματα χρήσης

Μίλησε με παρρησία για τα λάθη της διοίκησης.
Η παρρησία του καθηγητή ενθάρρυνε τους φοιτητές να ρωτούν χωρίς ντροπή.
Χρειαζόμαστε παρρησία για να υπερασπιστούμε τις ιδέες μας απέναντι στην αντιπολίτευση.
Στην εκκλησιαστική παράδοση, η παρρησία προς τον Θεό θεωρείται σημαντική διάσταση της προσευχής.
Έδειξε παρρησία, αλλά κάποιοι θεώρησαν την τοποθέτησή του προσβλητική.