συμπαράταξη

ουσιαστικό

1. Διαδικασία ή πράξη κατά την οποία άτομα, ομάδες ή οργανώσεις ενώνουν δυνάμεις και τοποθετούνται σε κοινό μέτωπο ή κατεύθυνση δράσης και υποστήριξης.

Συνώνυμα

συνασπισμός συμμαχία παράταξη συσπείρωση ένωση συνεργασία μέτωπο μπλοκ υποστήριξη συμπόρευση σύμπραξη ομάδα κόμμα συντονισμός συνάθροιση παρέα συνεννόηση συμπαράσταση αλληλεγγύη

Αντώνυμα

αντιπαράταξη αντιπολίτευση αντίπαλος αντίθεση διάσπαση ρήξη διαίρεση αποστασία αντιπαλότητα διάσταση

Παραδείγματα χρήσης

  • Η συμπαράταξη των πολιτικών δυνάμεων ανακοίνωσε κοινό πρόγραμμα.
  • Ζήτησαν συμπαράταξη από τους γείτονες για την προστασία του πάρκου.
  • Στη σύγκρουση η συμπαράταξη των συμμάχων αποδείχθηκε κρίσιμη.
  • Οι διαδηλωτές αναζήτησαν συμπαράταξη από άλλες οργανώσεις για να ενισχύσουν το αίτημά τους.
  • Στον εταιρικό σχεδιασμό, η συμπαράταξη τμημάτων βελτίωσε την αποδοτικότητα.