δούλος

ουσιαστικό

1. Άτομο που, νομικά ή πρακτικά, ανήκει σε άλλον ή σε άλλο κράτος και στερείται της προσωπικής ελευθερίας του, υποχρεούμενο σε εργασία ή υπακοή χωρίς ελεύθερη βούληση και με περιορισμένη προστασία από το νόμο.

Συνώνυμα

σκλάβος υπόδουλος δούλα υποδουλωμένος υπηρέτης υπηρέτρια υποχείριο αιχμάλωτος τσιράκι πιόνι σκλαβάκι δουλάκος υπάλληλος δεσμώτης

Αντώνυμα

ελεύθερος απελευθερωμένος αφέντης αφεντικό κύριος ιδιοκτήτης άρχων δεσπότης αρχηγός διοικητής άρχοντας πρίγκηπας κυρίαρχος ανεξάρτητος ηγεμόνας κυβερνήτης αυτοδύναμος βασιλιάς διευθυντής

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο δούλος των αρχαίων χρόνων δούλευε χωρίς δικαιώματα.
  • Η έκφραση 'εγώ ο δούλος του Θεού' εμφανίζεται συχνά σε παλιά θρησκευτικά κείμενα.
  • Ένιωθε δούλος των εθισμών του και αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
  • Έγινε δούλος της δουλειάς και ξέχασε να αφιερώσει χρόνο στην οικογένειά του.
  • Τον κατηγόρησαν ότι ήταν δούλος του χρήματος και έβαζε το κέρδος πάνω από όλα.