εξευτελισμός

ουσιαστικό

1. Η πράξη ή κατάσταση κατά την οποία αφαιρείται ή μειώνεται η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός ενός προσώπου μέσω προσβολής, υποτιμητικής συμπεριφοράς ή δημόσιας έκθεσης.

Συνώνυμα

ταπείνωση ντροπιασμός ξεφτίλα διασυρμός ατιμία κοροϊδία ξεφτίλισμα γελοιοποίηση χλευασμός προσβολή διαπόμπευση καταφρόνηση απαξίωση ντροπή βασανισμός εμπαιγμός υποτίμηση πανωλεθρία ήττα εκφοβισμός κακομεταχείριση κακοποίηση

Αντώνυμα

αξιοπρέπεια σεβασμός τιμή εξύψωση εκτίμηση αποθέωση έπαινος δόξα υπερηφάνεια αναγνώριση αναβάθμιση

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο δημόσιος εξευτελισμός της ήταν ανείπωτος.
  • Αισθάνθηκε βαθύ εξευτελισμό όταν τον αποκάλεσαν ψεύτη μπροστά σε όλους.
  • Η διαρροή των εγγράφων οδήγησε στον πολιτικό εξευτελισμό του υπουργού.
  • Η ήττα της ομάδας στον τελικό μετατράπηκε σε συλλογικό εξευτελισμό για τους οπαδούς.
  • Ο δάσκαλος επέκρινε έντονα τη συμπεριφορά, λέγοντας ότι προκαλεί εξευτελισμός των μαθητών.