μεμονωμένος

επίθετο

1. Που αναφέρεται σε ένα μόνο στοιχείο, πρόσωπο ή γεγονός, ξεχωριστό από τα υπόλοιπα.

2. Που συμβαίνει περιστασιακά ή κατά περίπτωση, όχι συστηματικά ή επαναλαμβανόμενα.

Συνώνυμα

απομονωμένος ξεχωριστός αποκομμένος ξεκομμένος σποραδικός ατομικός διακριτός μονωμένος επιμέρους μοναδικός αποσυνδεδεμένος αποσπασματικός μοναχικός χωριστός

Αντώνυμα

συλλογικός ομαδικός μαζικός συνδεδεμένος ενωμένος πολλαπλός διαδεδομένος συγκεντρωτικός συνεχής συστηματικός συνολικός συχνός ενιαίος αδιάσπαστος συνήθης γενικός σωματείο

Παραδείγματα χρήσης

  • Πρόκειται για μια μεμονωμένη περίπτωση που δεν πρέπει να γενικεύουμε.
  • Ο μεμονωμένος συνεργάτης προτιμά να δουλεύει μόνος του.
  • Το πρόβλημα ήταν μεμονωμένο και λύθηκε γρήγορα.
  • Σε κάθε τεστ βρέθηκαν λίγα μεμονωμένα σφάλματα, δεν υπήρχε όμως συστηματικό πρόβλημα.
  • Η ομάδα αντιμετώπισε τις μεμονωμένες περιπτώσεις ξεχωριστά.