διακριτός

επίθετο

1. Που μπορεί να διακριθεί από άλλα αντικείμενα ή φαινόμενα επειδή παρουσιάζει χαρακτηριστικά που το κάνουν αναγνωρίσιμο.

2. Που αποτελείται από διακριτές, ξεχωριστές μονάδες ή στοιχεία και δεν είναι συνεχές.

Συνώνυμα

ευδιάκριτος αισθητός ξεχωριστός ορατός εμφανής σαφής ξεκάθαρος αντιληπτός χωριστός συγκεκριμένος διακριτικός ευκρινής ιδιαίτερος φανερός χαρακτηριστικός μεμονωμένος παρατηρήσιμος ατομικός διαχωρίσιμος διακεκριμένος επιμέρους διαφοροποιήσιμος χειροπιαστός διαφορετικός εύληπτος

Αντώνυμα

ασαφής αόρατος ανεπαίσθητος συνεχής αόριστος απροσδιόριστος αδιαχώριστος ομοιογενής αδιάκριτος αφανής θολός αδιευκρίνιστος απαρατήρητος ασάφης ενιαίος ίδιος

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο ήχος ήταν διακριτός ακόμη κι όταν έκλεισαν τα φώτα.
  • Στην έκθεση παρουσιάστηκαν διακριτοί τομείς της τεχνολογίας.
  • Τα δεδομένα που συλλέξαμε είναι διακριτά, οπότε εφαρμόζουμε διαφορετικές μεθόδους ανάλυσης.
  • Υπήρχε μια διακριτή διαφορά στο χρώμα των δύο υφασμάτων.
  • Το σύστημα λειτουργεί σε διακριτό χρόνο, δηλαδή με διαδοχικά δείγματα.