ομοιογένεια

1. Ιδιότητα ή κατάσταση κατά την οποία ένα σύνολο, υλικό ή φαινόμενο παρουσιάζει σταθερή και ομοειδώς κατανεμημένη σύνθεση ή χαρακτηριστικά σε όλη την έκτασή του.

2. Βαθμός κατά τον οποίο τα μέλη ή τα στοιχεία ενός συνόλου έχουν παρόμοια προέλευση, ιδέες, ιδιότητες ή συμπεριφορές, με αποτέλεσμα ελάχιστες ή καθόλου εμφανείς διαφοροποιήσεις.

3. Στην επιστήμη, κατάσταση όπου η σύσταση ή οι ιδιότητες ενός δείγματος είναι ενιαίες και δεν εμφανίζονται διακριτά συστατικά ή συγκεντρώσεις τοπικά διαφοροποιημένες.