αποστέρηση

ουσιαστικό

1. Κατάσταση κατά την οποία ένα άτομο, ομάδα ή τόπος στερείται αναγκαίων αγαθών, υπηρεσιών, δικαιωμάτων ή πόρων, με αποτέλεσμα έλλειψη ή μειωμένη δυνατότητα ικανοποίησης αναγκών.

Συνώνυμα

στέρηση έκπτωση αφαίρεση αποκοπή παρακράτηση δήμευση απαλλοτρίωση έλλειψη αποκλεισμός απομάκρυνση αδικία

Αντώνυμα

παροχή χορήγηση παραχώρηση απονομή επιστροφή αποκατάσταση εφοδιασμός τροφοδοσία

Παραδείγματα χρήσης

Η αποστέρηση του ύπνου επιδεινώνει τη μνήμη και τη συγκέντρωση.
Οι κρατούμενοι υπέφεραν από την αποστέρηση της ελευθερίας τους επί μήνες.
Η παρατεταμένη αποστέρηση τροφίμων είχε σοβαρές συνέπειες για την υγεία των κατοίκων.
Η δικαστική απόφαση επέβαλε την αποστέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.
Πολλά παιδιά που μεγαλώνουν με αποστέρηση στο συναισθηματικό δέσιμο εμφανίζουν προβλήματα εμπιστοσύνης.