κατοίκηση

ουσιαστικό

1. Η κατάσταση ή το γεγονός της ύπαρξης και παραμονής ατόμων ή οργανισμών σε έναν χώρο, κτίριο ή γεωγραφική περιοχή.

2. Η διαδικασία ή πράξη εγκατάστασης και διατήρησης πληθυσμού σε συγκεκριμένο τόπο.

Συνώνυμα

κατοικία κατοίκημα διαμονή εγκαταβίωση στέγαση εγκατάσταση στέγη παραμονή διαβίωση οικισμός εστία φωλιά κατάληψη

Αντώνυμα

ερήμωση εγκατάλειψη εκκένωση κένωση περιοδεία περιπλάνηση οδοιπορικό αποχώρηση άδειασμα απομάκρυνση

Παραδείγματα χρήσης

  • Η κατοίκηση του νέου συγκροτήματος ξεκίνησε τον Ιούνιο.
  • Απαγορεύεται η κατοίκηση του εγκαταλελειμμένου κτιρίου χωρίς άδεια.
  • Η κατοίκηση των σπηλαίων από νυχτερίδες έχει οικολογική σημασία.
  • Για την κατοίκηση σε σεισμικές περιοχές απαιτούνται ειδικές κατασκευαστικές προδιαγραφές.
  • Η κατοίκηση σε υποβαθμισμένες συνοικίες επηρεάζει την υγεία και την ποιότητα ζωής.