υπακοή

ουσιαστικό

1. Συμπεριφορά ή πράξη κατά την οποία ένα άτομο, ομάδα ή ζώο συμμορφώνεται και εκτελεί εντολές, οδηγίες ή κανόνες που επιβάλλονται από πρόσωπο, θεσμό ή νόρμα.

Συνώνυμα

υποταγή πειθαρχία συμμόρφωση υποτακτικότητα τήρηση πειθαρχικότητα σεβασμός ταπεινότητα υποτέλεια υποχωρητικότητα

Αντώνυμα

ανυπακοή απειθαρχία απείθεια εξέγερση αντίσταση ανυποταξία άρνηση ανταρσία στάση αρχηγία παράβαση αθέτηση αποστασία παραβατικότητα αντίδραση αυθάδεια επανάσταση ιδιοσυγκρασία εναντίωση

Παραδείγματα χρήσης

  • Η υπακοή των παιδιών στο σχολείο βοηθά τη μάθηση.
  • Την υπακοή στον προπονητή απαιτούν οι κανόνες της ομάδας.
  • Για πολλούς, η υπακοή στη θρησκεία αποτελεί έκφραση πίστης.
  • Ο σκύλος έδειξε υπακοή στην εντολή του ιδιοκτήτη.
  • Η τυφλή υπακοή χωρίς κριτική σκέψη μπορεί να προκαλέσει προβλήματα.