στερημένος

επίθετο

1. Που στερείται κάποιου αγαθού, πόρου, ιδιότητας ή ποιότητας που θεωρείται αναγκαίο ή επιθυμητό.

2. Που έχει υποστεί παρατεταμένη απουσία βασικών υλικών, κοινωνικών ή συναισθηματικών στοιχείων, με συνέπεια σωματική ή ψυχική επιβάρυνση.

Συνώνυμα

στερούμενος αποστερημένος άπορος φτωχός εξαθλιωμένος απογυμνωμένος μπατίρης πτωχός ελλιπής κενός γυμνός παραμελημένος αποκλεισμένος ελλειμματικός ταλαίπωρος ύστερος

Αντώνυμα

πλήρης γεμάτος πλούσιος άφθονος ευκατάστατος εφοδιασμένος προνομιούχος καλοβαλμένος ευνοημένος εύπορος πληθωρικός αρκετός εξοπλισμένος

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο στερημένος από ύπνο οδηγός έπαθε ατύχημα.
  • Η στερημένη οικογένεια ζητούσε βοήθεια για τρόφιμα και ρούχα.
  • Τα παιδιά ήταν στερημένα ευκαιριών για εκπαίδευση.
  • Ο κρατούμενος παρέμεινε στερημένος από τα πολιτικά του δικαιώματα.
  • Η παιδική της ηλικία ήταν στερημένη από στοργή και προσοχή.