δυστυχισμένος

επίθετο

1. Που αισθάνεται λύπη, στενοχώρια ή ψυχική οδύνη, είτε ως παροδική συναισθηματική κατάσταση.

2. Που βρίσκεται σε γενική ή μακροχρόνια κατάσταση έλλειψης ικανοποίησης, ευχαρίστησης ή χαράς στη ζωή του.

Συνώνυμα

δυστυχής λυπημένος θλιμμένος στενοχωρημένος μίζερος άθλιος καταθλιπτικός απελπισμένος απογοητευμένος καημένος κατατρεγμένος τεθλιμμένος απαρηγόρητος αποκαρδιωμένος περίλυπος ταλαίπωρος μελαγχολικός κακομοίρης

Αντώνυμα

ευτυχισμένος ευτυχής χαρούμενος ευδαίμων κεφάτος ευδιάθετος ικανοποιημένος περιχαρής γελαστός ανέμελος μακάριος αισιόδοξος ενθουσιασμένος ανακουφισμένος

Παραδείγματα χρήσης

  • Μετά τον χωρισμό, ο Γιώργος ένιωθε δυστυχισμένος και απομονώθηκε.
  • Η δυστυχισμένη γυναίκα έτρεχε με αγωνία προς το νοσοκομείο.
  • Ο δυστυχισμένος ήρωας της νουβέλας παλεύει με την αποτυχία και τη μοναξιά.
  • Οι δυστυχισμένοι κάτοικοι του χωριού φοβούνταν τις συνέπειες της πλημμύρας.
  • Τον αποκαλούσαν «ο δυστυχισμένος» επειδή πάντα έβλεπε τα πράγματα με απαισιοδοξία.