υπήκοος

ουσιαστικό

1. Πρόσωπο που βρίσκεται υπό την κυριαρχία και δικαιοδοσία ενός κράτους ή μονάρχη, με τις αντίστοιχες νομικές σχέσεις, δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Συνώνυμα

υποκείμενο πολίτης υποτελής υπόδουλος υπηρέτης

Αντώνυμα

κυρίαρχος μονάρχης βασιλιάς αυτοκράτορας κυβερνήτης ηγεμόνας αφεντικό άρχοντας πρίγκηπας δεσπότης άρχων κύριος αλλοδαπός διοικητής ηγέτης δήμαρχος πρέσβης υπουργός σουλτάνος επικεφαλής διευθύντρια

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο υπήκοος προσκόμισε τα διαβατήριά του στο προξενείο.
  • Η υπήκοος υπέβαλε αίτηση για άσυλο.
  • Κατά την περίοδο της μοναρχίας, οι υπήκοοι του βασιλιά πλήρωναν φόρους.
  • Είναι υπήκοος της Γαλλίας και έχει διπλή ιθαγένεια.
  • Πολλοί ένιωθαν υπήκοοι των συνθηκών και δεν τολμούσαν να διαμαρτυρηθούν.