οπλίτης

ουσιαστικό

1. Αρχαίος βαριά οπλισμένος πεζός στρατιώτης των ελληνικών πόλεων-κρατών, εξοπλισμένος συνήθως με ασπίδα, δόρυ και περικεφαλαία και που μάχεται σε οργανωμένο σχηματισμό (φάλαγγα).

Συνώνυμα

στρατιώτης φαντάρος στρατιωτικός ένοπλος μαχητής στρατευμένος νεοσύλλεκτος πεζός πολεμιστής εφέδρος κομάντο υπαξιωματικός

Αντώνυμα

άμαχος πολίτης άοπλος υπολοχαγός λοχίας συνταγματάρχης λοχαγός αφοπλισμένος ταγματάρχης δεκανέας ναύαρχος ειρηνιστής αντιπολεμιστής

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο οπλίτης φορούσε θώρακα και κρατούσε δόρυ στην εκστρατεία.
  • Οι οπλίτες σχημάτισαν τη φάλαγγα στην άσκηση.
  • Μετά την κλήση, έγινε οπλίτης στον Ελληνικό Στρατό.
  • Ένιωσε σαν οπλίτης της δικαιοσύνης όταν υπερασπίστηκε τους αδύναμους.
  • Οι εντολές υποχρέωσαν τον οπλίτη να παραταχθεί.