επίγνωση

ουσιαστικό

1. Κατάσταση κατά την οποία ένα άτομο αντιλαμβάνεται και κατανοεί ένα γεγονός, μία κατάσταση ή ένα συναίσθημα, καθώς και τις πιθανές συνέπειες και σχέσεις του με το περιβάλλον.

Συνώνυμα

συνείδηση αντίληψη γνώση συνειδητοποίηση ευαισθητοποίηση συνειδητότητα επιστήμη αφύπνιση ενημέρωση αίσθηση κατανόηση προσοχή εγρήγορση ξύπνημα

Αντώνυμα

άγνοια αναισθησία ασυνειδησία παραισθήση αυταπάτη αδιαφορία αμέλεια αφέλεια απροσεξία λησμονιά

Παραδείγματα χρήσης

  • Η επίγνωση του κινδύνου τον έκανε να σταματήσει.
  • Απέκτησε μεγαλύτερη επίγνωση των συναισθημάτων του μέσω της ψυχοθεραπείας.
  • Χρειάζεται επίγνωση των συνεπειών πριν λάβουμε αποφάσεις.
  • Η επίγνωση του περιβάλλοντος επέστρεψε σιγά-σιγά μετά το ατύχημα.
  • Η εκπαίδευση αύξησε την επίγνωση για τα περιβαλλοντικά προβλήματα στην κοινότητα.