υποτέλεια

ουσιαστικό

1. Κατάσταση ή θεσμικός δεσμός κατά τον οποίο άτομο, κοινωνική ομάδα ή κράτος τελεί υπό την κυριαρχία, την προστασία ή την εξάρτηση άλλου, με περιορισμένη αυτονομία και υποχρεώσεις προς αυτόν.

Συνώνυμα

υποταγή υποδούλωση δουλεία δουλοπρέπεια υποτακτικότητα σκλαβιά υπακοή εξάρτηση γλείψιμο σκύψιμο

Αντώνυμα

ελευθερία ανεξαρτησία αυτονομία απελευθέρωση ηγεμονία εξουσία αυτοτέλεια αυτοδιάθεση χειραφέτηση κυριαρχία υπεροχή ισχύς παντοδυναμία αξιοπρέπεια ανυπακοή αυτοσεβασμός εξέγερση προτεραιότητα ανωτερότητα

Παραδείγματα χρήσης

  • Η υποτέλεια του υπαλλήλου στους προϊσταμένους ήταν εμφανής.
  • Το μικρό κράτος ζούσε σε υποτέλεια απέναντι στη μεγάλη αυτοκρατορία.
  • Στον Μεσαίωνα πολλοί βαρόνοι ορκίζονταν υποτέλεια στον βασιλιά.
  • Η οικονομική κρίση οδήγησε τη χώρα σε υποτέλεια προς τους διεθνείς πιστωτές.
  • Η τέχνη δεν πρέπει να υποκύπτει σε υποτέλεια απέναντι στο εμπόριο.