ανυπακοή

ουσιαστικό

1. Συμπεριφορά ή πράξη κατά την οποία άτομο αρνείται να συμμορφωθεί με εντολές, κανόνες ή απαιτήσεις εξουσίας, εκδηλώνοντας άρνηση, απροθυμία ή αντίσταση στην επιβαλλόμενη εξουσία.

Συνώνυμα

απείθεια απειθαρχία ανυποταξία ανταρσία αντίσταση εξέγερση ανταρτοσύνη παράβαση παρακοή ξεσηκωμός παραβατικότητα άρνηση αταξία διαμαρτυρία παρανομία απεργία αθέτηση αποστασία

Αντώνυμα

υπακοή πειθαρχία συμμόρφωση αγωγή τήρηση υποταγή κανόνας αφοσίωση θέλημα συνεργασία υποχώρηση κυριαρχία υποτέλεια οδηγία αυτοέλεγχος

Παραδείγματα χρήσης

Η ανυπακοή του παιδιού στους γονείς εκδηλώθηκε όταν αρνήθηκε να πάει σχολείο.
Η ανυπακοή του στρατιώτη στην εντολή θεωρήθηκε σοβαρό πειθαρχικό παράπτωμα.
Η ανυπακοή των πολιτών απέναντι σε άδικο νόμο οδήγησε σε μαζικές διαδηλώσεις.
Η ανυπακοή στην παράδοση τον έφερε σε ρήξη με την οικογένειά του.
Η ανυπακοή του καλλιτέχνη στους συμβατικούς κανόνες οδήγησε σε πρωτοποριακά έργα.