παραπομπή

ουσιαστικό

1. Σημείωση ή ένδειξη σε κείμενο που παραπέμπει σε άλλη πηγή, σημείωση ή θέση για παροχή περαιτέρω πληροφοριών ή τεκμηρίωσης.

Η παραπομπή στο βιβλίο βρίσκεται στο τέλος του κεφαλαίου.
Ο εισαγγελέας αποφάσισε την παραπομπή του κατηγορουμένου στο δικαστήριο.
Ο γιατρός έδωσε παραπομπή για εξέταση σε ειδικό.
Η παραπομπή στο υποσέλιδο αναφέρει την πρωτότυπη μελέτη.
Στο έγγραφο πρόσθεσα παραπομπή σε προηγούμενη έκθεση για περισσότερες λεπτομέρειες.