εκδίκηση

ουσιαστικό

1. Πράξη ή σειρά ενεργειών με σκοπό την επιβολή τιμωρίας ή την πρόκληση βλάβης σε κάποιον ως απάντηση σε πραγματική ή αντιληπτή αδικία.

2. Έντονη επιθυμία ή κίνητρο για αποκατάσταση της αδικίας μέσω της πρόκλησης βλάβης ή τιμωρίας.

Συνώνυμα

αντεκδίκηση αντίποινα ανταπόδοση ρεβάνς ξεκαθάρισμα τιμωρία αντίδραση επίθεση κάρμα

Αντώνυμα

συγχώρεση συμφιλίωση συγγνώμη εξιλέωση ειρήνη αδιαφορία άφεση συμπόνια ανοχή συνεννόηση

Παραδείγματα χρήσης

Πήρε εκδίκηση για την προσβολή.
Η δικαιοσύνη δεν πρέπει να συγχέεται με εκδίκηση.
Οι κυρώσεις ερμηνεύτηκαν ως εκδίκηση και κλιμάκωσαν την ένταση.
Μετά την καταστροφή, πολλοί μίλησαν για την εκδίκηση της φύσης.
Η εκδίκηση είναι γλυκιά, αλλά σπάνια λύνει προβλήματα.