ερημωμένος

επίθετο

1. Που δεν έχει ανθρώπους ή ζωή σε ένα χώρο, κτήριο ή περιοχή, παρουσιάζοντας απουσία κατοίκων ή δραστηριότητας.

2. Που έχει παύσει να χρησιμοποιείται ή να λειτουργεί για μεγάλο διάστημα και εμφανίζει αδράνεια ή παρακμή.

Συνώνυμα

εγκαταλελειμμένος έρημος παρατημένος απομονωμένος αποκομμένος ερημικός απονεκρωμένος ερημοποιημένος παραμελημένος ερειπωμένος άδειος κενός μοναχικός ξεχασμένος εξαφανισμένος ολομόναχος απομακρυσμένος

Αντώνυμα

κατοικημένος πολυσύχναστος πολυπληθής πυκνοκατοικημένος ζωντανός ζωηρός γεμάτος πλήρης

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο δρόμος ήταν ερημωμένος το βράδυ.
  • Ο παλιός ναός έμοιαζε ερημωμένος μετά την εγκατάλειψη.
  • Ο ηλικιωμένος ένιωθε ερημωμένος, παρ' όλο που ήταν περιτριγυρισμένος από κόσμο.
  • Ο οικισμός έμεινε ερημωμένος μετά τον σεισμό.
  • Ο κήπος πίσω από το σπίτι φαινόταν ερημωμένος και γεμάτος αγριόχορτα.