διώκτης

ουσιαστικό

1. Πρόσωπο που επιδιώκει να συλλάβει, να τιμωρήσει ή να βλάψει άλλο άτομο με βίαιες, παρενοχλητικές ή καταδιωκτικές ενέργειες.

Συνώνυμα

καταδιώκτης κατήγορος εισαγγελέας κυνηγός καταπιεστής επιτιθέμενος εχθρός συκοφάντης παρακολουθητής

Αντώνυμα

θύμα διωκόμενος κατηγορούμενος υπερασπιστής προστάτης προστατευόμενος μάρτυρας σωτήρας υποστηρικτής ευεργέτης συνήγορος συνεργός δολοφόνος ληστής σωματοφύλακας εναγόμενος οπαδός

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο διώκτης έτρεξε πίσω από τον κλέφτη στο σκοτάδι.
  • Οι αντιφρονούντες κατήγγειλαν τον διώκτη του κινήματος για καταστολή.
  • Ο εισαγγελέας λειτουργεί ως διώκτης σε σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς.
  • Ο νέος διώκτης της φοροδιαφυγής έχει εμπειρία στις οικονομικές έρευνες.
  • Τον θεωρούσαν διώκτη των αδικιών και τον υποστήριζαν.