αναντιστοιχία

ουσιαστικό

1. Κατάσταση κατά την οποία δύο ή περισσότερα στοιχεία, χαρακτηριστικά ή καταστάσεις δεν ταιριάζουν ή δεν συμφωνούν μεταξύ τους ως προς μορφή, περιεχόμενο, μέγεθος ή λειτουργία, με αποτέλεσμα έλλειψη συνέπειας ή συνάφειας.

Συνώνυμα

ασυμφωνία αταίριασμα ασυμβατότητα ασυνέπεια απόκλιση διάσταση διαφορά ασυμμετρία ανισότητα δυσαρμονία ακαταλληλότητα

Αντώνυμα

αντιστοιχία συμφωνία ταύτιση αναλογία συνέπεια αρμονία ομοιότητα συμμετρία ομοιομορφία συνθήκη

Παραδείγματα χρήσης

Υπήρχε αναντιστοιχία μεταξύ των δεδομένων και των αποτελεσμάτων.
Η αναντιστοιχία των οδηγιών προκάλεσε σύγχυση στους εργαζόμενους.
Προέκυψε αναντιστοιχία ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις του πολιτικού.
Στο σύστημα εμφανίστηκε αναντιστοιχία στο αναγνωριστικό του χρήστη.
Η αναντιστοιχία ανάμεσα στις προσδοκίες και την πραγματικότητα δημιούργησε απογοήτευση.