φρίκη

ουσιαστικό

Έντονη, δυσάρεστη ψυχική κατάσταση που προκαλείται από την αντιληπτική αντιμετώπιση ενός εξαιρετικά απειλητικού, αποτρόπαιου ή σοκαριστικού ερεθίσματος και συχνά συνοδεύεται από έντονες σωματικές αντιδράσεις (π.χ. ταχυκαρδία, εφίδρωση, ανατριχίλα).

Συνώνυμα

αποτροπιασμός αηδία τρόμος φόβος αποστροφή εφιάλτης φρικαλεότητα ανατριχίλα ρίγος πανικός δέος αγωνία φρίξιμο απέχθεια βδελυγμία

Αντώνυμα

ευχαρίστηση απόλαυση χαρά ικανοποίηση θαυμασμός ανακούφιση ηρεμία ασφάλεια αδιαφορία

Παραδείγματα χρήσης

  • Ένιωσε φρίκη όταν είδε τη σκηνή.
  • Το φρικτό περιστατικό προκάλεσε φρίκη στο κοινό.
  • Η ταινία τρόμου γέμισε την αίθουσα με φρίκη.
  • Τι φρίκη!
  • Έμεινε με φρίκη μπροστά στο θέαμα.