συνύπαρξη

ουσιαστικό

1. Η κατάσταση κατά την οποία δύο ή περισσότερα πρόσωπα, ομάδες, ιδέες ή φαινόμενα ζουν ή υπάρχουν μαζί, αλληλεπιδρώντας σε κοινωνικό, πολιτιστικό ή φυσικό πλαίσιο.

Συνώνυμα

συμβίωση συγκατοίκηση συνδιαβίωση συμπτωματικότητα αλληλεπίδραση συναναστροφή συμπόρευση συμβατότητα

Αντώνυμα

σύγκρουση διαμάχη αντιπαλότητα αντίθεση εχθρότητα χωρισμός διαχωρισμός απομόνωση αποξένωση αποκλεισμός διάσπαση κόντρα μοναχικότητα μοναξιά

Παραδείγματα χρήσης

Η συνύπαρξη διαφορετικών πολιτισμών εμπλουτίζει μια πόλη.
Η ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών αποτελεί κοινό στόχο.
Στο ίδιο γραφείο, η καθημερινή συνύπαρξη με τόσους ανθρώπους απαιτεί υπομονή.
Η συνύπαρξη θεωρίας και πράξης είναι απαραίτητη για την επιτυχία.
Μετά τις αλλαγές, οι δύο ομάδες έμαθαν να ζουν σε αρμονική συνύπαρξη.