αναπληρωτής

ουσιαστικό

Άτομο που αντικαθιστά προσωρινά άλλο σε καθήκοντα, θέση ή ρόλο, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες και τις αρμοδιότητές του.

Συνώνυμα

αντικαταστάτης υποκαταστάτης αναπληρωματικός προσωρινός διάδοχος εφεδρικός μπαλαντέρ έκτακτος επικουρικός συμπληρωματικός υποδιευθυντής υποδιοικητής αντιπρόεδρος αντιπρόσωπος δεύτερος

Αντώνυμα

μόνιμος τακτικός κύριος βασικός κανονικός οριστικός επίσημος

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο αναπληρωτής καθηγητής ανέλαβε το μάθημα όσο έλειπε ο μόνιμος.
  • Η αναπληρώτρια διευθύντρια υπέγραψε τα έγγραφα της εταιρείας.
  • Ο δήμαρχος όρισε νέο αναπληρωτή για τις κρίσιμες αποφάσεις.
  • Η αναπληρώτρια υπουργός συμμετείχε στη συνάντηση με τους φορείς.
  • Ως αναπληρωτής εκπρόσωπος, μίλησε στη θέση του προϊσταμένου του.