θανάτωση

ουσιαστικό

1. Πράξη ή διαδικασία κατά την οποία επιφέρεται ο τερματισμός της ζωής ενός οργανισμού.

Συνώνυμα

ευθανασία εκτέλεση δολοφονία φόνος ανθρωποκτονία εξόντωση εξολόθρευση σφαγή σκότωμα σκοτωμός ξεκάνωμα ξεκάντωμα αποκεφαλισμός δηλητηρίαση τουφεκισμός πυροβολισμός πνιγμός ασφυξία εξαφάνιση θάνατος

Αντώνυμα

διάσωση ανάνηψη αναζωογόνηση σωτηρία θεραπεία περίθαλψη φροντίδα απελευθέρωση γέννηση ανάσταση

Παραδείγματα χρήσης

  • Ο ασθενής ζήτησε την θανάτωση για να αποφύγει τον αβάσταχτο πόνο.
  • Η θανάτωση των τραυματισμένων ζώων αποφασίστηκε από τον κτηνίατρο.
  • Η έρευνα διερευνά τη θανάτωση του υπόπτου κατά τη διάρκεια της επιχείρησης.
  • Ο νόμος απαγορεύει τη θανάτωση χωρίς δικαστική εντολή.
  • Η αυξημένη χρήση δηλητηρίων οδήγησε σε μαζική θανάτωση τρωκτικών.